Może się to wydać komuś dziwne, ale tak naprawdę pomiędzy pszczelarzem i pszczołami istnieje jakaś niewidzialna nić porozumienia, nić wzajemnego oddziaływania na siebie. Ktoś może powiedzieć “co ma piernik do wiatraka”, człowiek istota rozumna, a pszczoła to tylko owad i jakie tu może być porównanie? Inni znowu uważają, że pszczoły swojego opiekuna pszczelarza poznają i dlatego nie żądlą go, natomiast żądlą osoby obce, nieznane.
Zdrowy rozsądek nakazuje temu zaprzeczyć. Pszczoła zbyt krótko żyje (średnio 6 tygodni), aby mogła pszczelarza poznać i rozpoznawać. Nawet te “zimowe” najdłużej żyjące (8 miesięcy) nie mogą poznawać pszczelarza, bo go przez całą zimę nie widzą. Jednak fakty są zupełnie inne, pod warunkiem, że potrafimy je zauważyć, że będziemy chcieli je wyodrębnić z całej masy zaobserwowanych zjawisk podczas naszego obcowania z pszczołami. Zwróćmy uwagę na dwa fakty, często mające miejsce w pasiece. Gdy przychodzę do pasieki w odpowiednim ubraniu z siatką ochronną na głowie, to nawet mi przez myśl nie przejdzie możliwość, że pszczoły mogą mnie zaatakować. I rzeczywiście tak się wtedy składa, że pszczoły nie atakują, choć nie całe ciało mam zakryte. Rękawiczek przy pracy z pszczołami nigdy nie używam.
Jeżeli natomiast przychodzę do ula w koszuli z krótkim rękawem, to mimo siatki ochronnej na głowie, wcale nie czuję się dość bezpieczny. Byłoby jeszcze gorzej gdybym tej siatki na głowie nie miał. Wprawdzie mam świadomość, że twarz mam zabezpieczoną i to jest najważniejsze, ale nie mogę przezwyciężyć lęku, że oto w pewnej chwili mogę być użądlony. W takiej sytuacji wystarczy, aby tylko jedna pszczoła z przeciągłym “bzykiem” przeleciała koło ucha, a już odczuwam charakterystyczny dreszczyk na plecach i zaczynam się pocić. Nie chcę tego, to dzieje się samo poza moją świadomością. No i wtedy się zaczyna. Pszczoły, jak samoloty zaczynają pikować z ostrym bzyczeniem, żądlą nawet przez koszulę. Nie pozostaje wtedy nic innego, jak położyć na rozebrane gniazdo pszczele kawałek płótna, nakryć daszkiem i zakończyć pracę na czas póki pszczoły się nie uspokoją.
Czym i czy w ogóle da się te fakty jakoś wytłumaczyć. Otóż wiadomo, że pszczoła strażniczka szczególnie w obliczu zagrożenia, gotowa jest w każdej chwili zginąć w obronie gniazda i rodziny. Pszczelarz gdy jest spokojny, opanowany, nie wykonuje żadnych gwałtownych ruchów, to swym zachowaniem działa na pszczoły uspokajająco. W przeciwnym razie pszczoły atakują i jest to ich odruch naturalny. Do zbiorowego ataku pobudza ich zapach jadu pszczelego po użądleniu pierwszej pszczoły. Może również pobudzić do działania jakiś inny ostry zapach, którego pszczoły nie lubią, jak alkohol, perfumy, pot ludzki i szczególnie pot koński oraz wiele innych zapachów. Jeśli chodzi o alkohol, to należy rozumieć oddech alkoholowy, bo na przykład na wnętrze ula pomalowane propolisem rozpuszczonym przecież też w alkoholu, pszczoły negatywnie nie reagują.
Człowiek, jak wiadomo, posiada świadomość i podświadomość. Podświadomość, to tak jak zaprogramowany komputer, wykonuje za nas cały szereg czynności bez naszej świadomości. Wszystko, co się dzieje w naszym organizmie, jak bicie serca, oddychanie i mnóstwo procesów chemicznych, jest właśnie stale sterowane przez naszą podświadomość. My śpimy, a nasza podświadomość czuwa. Co wcale nie znaczy, że na naszą podświadomość nie możemy wpływać przez naszą świadomość. Przeciwnie, możemy wpływać świadomie nie tylko na naszą podświadomość, ale przy jej pomocy możemy wpływać również na świadomość i podświadomość innych osób. Potocznie w praktyce jest to znane, jako autosugestia i sugestia.
Wszystko to, co wymieniłem ma także związek z pszczołami. Prawie każdy człowiek słyszał o żądleniu pszczół, lub był przez pszczołę użądlony. Trzeba podkreślić, że użądlenie nie przez każdą pszczołę i nie w każde miejsce jest jednakowo bolesne. Pszczoła starsza i bardziej podrażniona wydziela jadu więcej i być może o składzie bardziej stężonym. Są miejsca, a raczej punkty na ciele szczególnie na użądlenie wrażliwe. Gdy starsza pszczoła trafi akurat na taki punkt, to wtedy dczuwa się tak okropny ból, że łzy same cisną się do oczu. Na szczęście ból ten jest krótkotrwały i po chwili zamienia się w normalne pieczenie towarzyszące każdemu zwykłemu użądleniu.
Otóż wchodząc do pasieki i mając już takie doświadczenie z pszczołami za sobą, nawet gdy nie chcemy o tym myśleć, to wyręczy nas w tym nasza podświadomość i tak zadziała na organizm, że zaczniemy się lekko pocić pod wpływem lęku. Nawet nie wyczuwalny dla nas zapach potu, jest wystarczającym sygnałem dla pszczół, że się ich boimy, więc w ich mniemaniu mamy na pewno względem nich złe zamiary.
W świetle takiego rozumowania staje się zrozumiałe, że w sytuacji, gdy jesteśmy dobrze zabezpieczeni przed użądleniem, to łatwiej jest nam wpłynąć na naszą podświadomość. Przestajemy się bać, pot się nie wydziela, nasze ruchy są spokojne, skoordynowane i pszczoły nie muszą atakować. Sądzę, że mechanizm wzajemnego oddziaływania pszczół na człowieka i człowieka na pszczoły został przedstawiony w sposób dostatecznie przekonujący.
Ktoś może powiedzieć, że w praktyce mamy wiele przykładów przeciwnych. Pszczelarz pracuje przy pszczołach bez żadnego zabezpieczenia, a pszczoły wcale go nie żądlą. To prawda, tak bywa, ale to niczemu nie zaprzecza. W takim przypadku mówi się o organizmie pszczelarza odpornym na jad pszczeli. Można i tak sobie to tłumaczyć, ale w rzeczywistości jest akurat odwrotnie. Pszczelarz ten posiada silną wiarę i wolę. Przy jej pomocy potrafi tak skutecznie wpływać na swoją podświadomość. Wtedy podświadomość zmuszona jest wykonywać rozkazy wysyłane przez świadomość, czyli wykonywać to, co jest wolą pszczelarza. Pierwszy sygnał jest mniej więcej taki. Pszczoły to bardzo miłe i pożyteczne owady, nie boję się ich i nic złego im nie zrobię, one też są przyjaźnie do mnie nastawione. Drugi sygnał jest wysyłany do różnych receptorów czucia i odczuwania. Skoro jesteśmy przyjaźnie do siebie nastawieni, to pszczoły nie mają żadnych powodów aby mnie żądlić. Jeżeli nawet którąś z nich niechcący przycisnę i użądli, to wcale nie będę odczuwał bólu, a ciało nie będzie puchło, tyle jadu to prawie nic w stosunku do rozmiarów mojego ciała, zresztą jad pszczeli jest dla organizmu ludzkiego pożyteczny.
Przy takim nastawieniu i odpowiednim zadziałaniu podświadomości, organizm ludzki dodatkowo zaczyna emanować takie “coś”, co działa na pszczoły wyjątkowo uspokajająco.
Poza tym bezsprzecznie są również pszczoły wyjątkowo łagodne tak zwane “niezłośliwe”, które nie lubią “wszczynać awantur”, a tym bardziej ze swoim opiekunem - pszczelarzem.
Subskrybuj:
Komentarze do posta (Atom)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz