piątek, 14 marca 2008

Smutne wspomnienie

Niechętnie wracam wspomnieniami do tamtych tragicznych dni powodziowych w 1997 roku, dni pełnych napięcia i niepokoju. Nadciągała fala powodziowa. Nie wiem czy pszczoły to przeczuwały, ale w ich zachowaniu też był jakiś, jakby przestrach, napięcie. Pasieka była położona w widłach dwóch rzek wysoko obwałowanych. Zastanawiając się nad sytuacją doszedłem do wniosku, że nic nam nie może grozić jeżeli wały wytrzymają. Natomiast nic nas nie uratuje w wypadku przerwania wałów, bo poziom wody może wzrosnąć do około czterech metrów. W tej sytuacji cała pasieka zatonie.

Jednak dla własnego samouspokojenia postanowiłem część lżejszych uli ustawić na prowizorycznie zbudowanym pomoście o wysokości jednego metra. Pozostałe ciężkie ule przygotowałem w ten sposób, że wyjąłem w każdym kilka beleczek międzyramkowych i popodnosiłem daszki ustawiając je na listewkach, aby w razie czego pszczoły mogły się ratować. Jeden pień jedno korpusowy ustawiłem na pryzmie z kory drzewnej obsypanej ziemią. To było wszystko, co w tej sytuacji mogłem zrobić. Pozostało teraz tylko czekać na bieg wydarzeń.

Otóż wały dzięki zastosowaniu dodatkowych umocnień wytrzymały, ale woda ze śródmieścia wlewała się do kolektora, a nie mając ujścia, pod dużym ciśnieniem zrzucała z kolektora pokrywy i jak z gejzeru wylewała się na zewnątrz. W ten sposób wieczorem 14 lipca zaczęło się zalewanie pasieki. Stopniowo poziom wody podniósł się do wysokości 80 cm Ulom stojącym na pomoście nic nie groziło. Natomiast pozostałe ule zostały mocno podtopione. Wszystkie wylotki znalazły się pod wodą i pszczoły mogły wylatywać wyłącznie górą spod podniesionych daszków.

Po sześciu dniach 20 lipca woda zaczęła opadać. Z daleka zauważyłem, że jeden ul jest wywrócony. Poszedłem sprawdzić, co się dzieje. Była godzina 10 rano. Woda jeszcze była po kolana, a ziemia zupełnie rozmiękła. Gumowe buty grzęzły i trudno było się poruszać. To, co zobaczyłem było przerażające. Dwa ule przewrócone, inne trzy zatopione. Na powierzchni wody pływały martwe pszczoły. Natomiast w powietrzu pszczoły brzęczały jakby się nic nie stało. Dopiero teraz zobaczyłem, że ul stojący na pryzmie jest mocno pochylony i częściowo zanurzony w wodzie. Daszek pływał obok, a część plastrów wysunęła się z korpusu. Nad ulem krążą pszczoły. Stało się chyba tak dlatego, że woda podmyła pryzmę i stojak się przechylił, a ul się zsunął. Na szczęście stało się to wtedy, gdy woda częściowo opadła.

Zajrzałem do altanki. Wszystko zalane wodą, okropny zaduch (altanka była bardzo szczelna), ściany i to, co wisiało na ścianach, było całkowicie zapleśniałe. Podkurzacz, próchno i siatka nie do użytku. Moje pszczoły często były mało wyrozumiałe, dlatego nigdy bez siatki ochronnej nie zbliżałem się do otwartego gniazda.
Teraz nie miałem wyjścia, bez żadnego zabezpieczenia, za to z duszą na ramieniu ruszyłem pszczołom na pomoc. Tu spotkało mnie miłe zaskoczenie. Wyjmowałem częściowo uszkodzone plastry i wkładałem do mokrej zapleśniałej transportówki, a pszczoły łaziły mi gromadnie po rękach, po policzkach i żadna nawet nie próbowała atakować. Zachowywały się tak jakby mi dziękowały za pomoc.
Postawiłem korpus na daszku sąsiedniego ula, włożyłem wyjęte plastry i przykryłem daszkiem.

Operacja skończona i żadnego użądlenia. Napięcie spadło, poczułem ulgę i coś nagle ścisnęło mnie w gardle, a łzy jak groch zaczęły spływać po policzkach, nie mogłem się powstrzymać. Odniosłem wrażenie, że między nami zrodziła się jakaś wzajemna podświadoma więź i zrozumienie.
Wiem że prawdziwi pszczelarze mnie zrozumieją, a inni mogą nawet nazwać “starym sentymentalnym głupcem”. Jestem w stanie ich zrozumieć i wcale się o to nie obrażę, bo przecież nie wszyscy mieli szczęście zawarcia bliższej znajomości z pszczołami. Rzuciłem jeszcze raz okiem po wszystkich ulach i dopiero teraz zauważyłem, że jeden daszek nie jest uniesiony. Szybko odstawiłem stojący na nim drugi ul, podniosłem daszek i wyjąłem beleczkę międzyramkową. Z nadstawki zaczęły wylatywać pszczoły.

Żyją! Mimo, że przez sześć dni były całkowicie uwięzione, bez dopływu świeżego powietrza. Nie zaparzyły się chyba tylko dlatego, że od spodu ul był zalany wodą i ona właśnie była czynnikiem obniżającym temperaturę.
Ostatecznie woda całkowicie opadła 30 lipca i pozostało po niej cuchnące grzęzawisko. Dopiero po kilku dniach trochę obeschło. Można już było uporządkować rodziny pszczele, umyć i przeprowadzić dezynfekcję w ulach podtopionych. Nastąpiła duża radość z powodu ocalałych rodzin, a jednocześnie duży niesmak i poczucie winy, że nie wszystkie rodziny mogły się uratować, że niektóre musiały zginąć za zbyt silne przywiązanie do swego pszczelego gniazda. Przecież daszki były podniesione i mogły uciekać przed napływającą do ula wodą. Jednak one wolały ze swoją matką pozostać w gnieździe i razem z nią zginąć.

Brak komentarzy: